Στ’ αλήθεια ,πες μου ανθρωπάκι…

Πως τολμάς να μιλάς άσχημα για την ψυχή σου;

Πως τολμάς να φτύνεις την Ιστορία που σε νανούρισε;

Πως τολμάς να ντύνεσαι με ρούχα δανεικά και να σου χρωστάει και η μοίρα;

Πως τολμάς να μιλάς με γλώσσα δανεική και να μην τη δαγκώνεις να πάψει;

Πως τολμάς να κοιτάς τον ήλιο κατάματα;

Πες μου κούφιε άνθρωπε…

Πως τολμάς αντίλαλο να κάνεις την άδεια σου ψυχή,σ αυτούς που στη γεμίσανε;

Ποιοι θεοί σου ψεύτικοι, σε καταράστηκαν;

Πως τολμάς…εσύ ο χθεσινός,να κρίνεις όσα πέρασαν…όσα σε έφεραν στο σήμερα,όσα σε καθοδηγούν στο αύριο;

Πως τόλμησες να ξεχάσεις όλα όσα σου μάθαμε;

Πως τόλμησες βρισιές να ξεστομίσεις σ εκείνους που όρισαν την ύπαρξή σου;

Τι να σου πρωτοπάρω πίσω απ τα χαρίσματα για να σε τιμωρήσω…λαλιά και νου και βλέμμα μου χρωστάς…

Αλήθεια ανθρωπάκι,πες μου…

ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΨΕΛΛΙΖΕΙΣ ΚΑΝ,ΤΗ ΛΕΞΗ «ΕΛΛΑΔΑ» ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ;

Αππελαίος