Ο αυτοπροσδιορισμός είναι δικαίωμα,μόνον όταν δεν προσβάλλει πολιτικούς αγώνες και θεωρίες άλλων .

Το μέγα λάθος της «κεντροδεξιάς» παρατάξεως στην Ελλάδα,ήταν πως επέλεξε σταδιακά να δημιουργήσει άλλα «πολιτικά ινδάλματα» που «ταιριαζαν» περισσότερο στην πολιτική της ταυτότητα,η οποία πόρρω απείχε από τα κοινωνικά και πολιτικά προτάγματα που εξέφρασε πχ ο Ι.Δραγούμης,ενώ η πλειοψηφούσα κεντροαριστερή λαϊκή και προσφυγική τάση ήταν εγγενώς «Βενιζελική», επομένως εγγενώς αντιδραγουμική…

Ήρθαν λοιπόν,με το πέρασμα του χρόνου,όψιμοι,μοδάτοι και αυτοαποκαλούμενοι ως «Ελληνες εθνικιστες»,εκμεταλλεύτηκαν το κενό αυτό και ιδιοποιήθηκαν την πολιτική δράση και θεωρία του Δραγούμη.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως χρωστάμε σε αυτούς, την δημοφιλία του σήμερα.

Όμως, από την άλλη, η ιδιοποίηση αυτή δημιούργησε στρεβλώσεις στην προσπάθεια προσέγγισης των ιδεών και του πολιτικού στοχασμού του Δραγούμη και συνέβαλε στον περιορισμό και τη στεγανοποίηση της μνημόνευσής του.

Αν μελετήσει κανείς τον πολιτικό και ιδεολογικό προσανατολισμό του Δραγούμη διαπιστώνει ότι αυτός έρχεται σε αντίθεση με αρκετές από τις αντιλήψεις των σύγχρονων θιασωτών του, οι οποίοι είναι λογικό να αποκρύπτουν ή να στρογγυλεύουν θέσεις του που δεν θα μπορούσαν εύκολα να καταπιούν. Η ανάδειξη της σκέψης του στοχαστή Δραγούμη σήμερα είναι καίριας σημασίας, καθώς αυτή μπορεί να συμβάλει στην προβολή, τη γνωριμία και την πρόσληψή του από την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, πέρα από τα σημερινά περιχαρακωμένα παραταξιακά στεγανά.

Σε αντίθεση με αρκετούς σημερινούς υποστηρικτές του, αλλά και με αρκετούς σύγχρονούς του στοχαστές, ο Δραγούμης δεν μίλησε ποτέ για κάποια φυλετική ανωτερότητα ούτε πίστευε στο αναλλοίωτο της γονιδιακής σύστασης του έθνους.
Στο «Όσοι Ζωντανοί» αναδεικνύει τον πολιτισμό, το κλίμα του εδάφους και τα πνευματικά δημιουργήματα ως στοιχεία που διαμορφώνουν την ιδιοσυγκρασία και ταυτότητα ενός έθνους. Στο ίδιο έργο σημειώνει πως οι φυλές «δεν είναι ποτέ ολότελα φυσικές ή καθάριες», ενώ στη συνέχεια φαίνεται να θεωρεί την ανάμειξη της «ελληνικής ράτσας» με άλλες ως καλό σημάδι για τη μελλοντική προκοπή της ελληνικής φυλής: «Καταλάβετε το τέλος πάντων ὦ Ρωμιοί, ἡ ράτσα σας εἶναι καινούργια… Τὸ ὅτι ἡ ράτσα σας εἶναι καινούργια δὲν σᾶς ἐγκαρδιώνει; Ἂν τὸ ἀνακάτωμά της μὲ ἄλλες φυλὲς δὲν τὸ βλέπετε σὰν καλὸ σημάδι γιὰ τὴν μελλούμενη προκοπή της, ποιὸς σᾶς φταίει; Ἂν σᾶς φταῖνε οἱ δάσκαλοι ποὺ σᾶς ἀποστραβώνουν καὶ σᾶς μαλακίζουν, πνίχτε τους καί ἀνοίχτε τά μάτια σας, ὦ τυφλοί»

Ο Δραγούμης θεωρεί πως οι Έλληνες πρέπει να δημιουργήσουν κάτι καινούριο, ένα νέο σύστημα στην πολιτική, στην παιδεία, στη γλώσσα, στην οικονομία, στον πολιτισμό, βασισμένο, όπως είπαμε, στα υπάρχοντα ζωντανά στοιχεία του έθνους και όχι στις παρελθοντολαγνικές φαντασιώσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, επιχειρεί να συγκεράσει εθνικισμό, σοσιαλισμό και ανατολισμό, προκειμένου να διατυπώσει την πολιτική εκείνη πρόταση που αρμόζει στις τρέχουσες συνθήκες, η οποία περιλαμβάνει την υπέρβαση του αστισμού και της αστικής ιδεολογίας, τη δημιουργία ενός οικονομικού συστήματος που βασίζεται στους παραγωγικούς συνεταιρισμούς, με στόχο την αναδιανομή του εισοδήματος και την ελάφρυνση των εργατικών στρωμάτων που υποφέρουν από την εκμετάλλευση της μπουρζουαζίας.
Παράλληλα, ο Δραγούμης θεωρεί ότι ο ενδεδειγμένος τρόπος διάσωσης του ελληνικού στοιχείου και πραγμάτωσης των εθνικών στόχων δεν είναι η Μεγάλη Ιδέα με τις επιμέρους προσθήκες —τις οποίες πληρώνουν οι Έλληνες που βρίσκονται υπό την πολιτική κυριαρχία άλλων εθνών— αλλά μία πολυεθνική ανατολική ομοσπονδία στην οποία οι Έλληνες θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την πολιτική και οικονομική πρωτοπορία και να καταστούν κυρίαρχοι. Ως προς το δίπολο πρόοδος-συντήρηση, ο Δραγούμης δεν απορρίπτει την αξία της διατήρησης ζωτικών στοιχείων της παράδοσης. Στο περιβάλλον της σύγκρουσης του εθνικού διχασμού, γράφει ότι κάποιοι (οι βενιζελικοί) θεωρούν πρόοδο τον «φραγκισμόν» και «υπ’ αυτή την άποψη προοδευτικοί δεν είμεθα και δεν μας λυπεί». Αντ’ αυτού ο Δραγούμης προτάσσει μία άλλη εκδοχή προοδευτικότητας: την «συνείδηση του εαυτού μας και την κατανόηση των άλλων λαών, ανατολικών και δυτικών». Τονίζει ότι το να γίνεις φραγκολεβαντίνος (ήτοι αρνητής του εαυτού σου και δουλικός υπηρέτης των ισχυρών) δεν αρμόζει σε ανθρώπους ελεύθερους και αληθινά προοδευμένους. Άλλα προοδευτικά στοιχεία της ταυτότητάς του ήταν φυσικά ο δημοτικισμός του και ο προσαρμοσμένος στην παράδοση και την ιδιοσυγκρασία του ελληνισμού, σοσιαλισμός του.

Όταν λέμε για τον σοσιαλισμό του Δραγούμη, δεν εννοούμε φυσικά ότι αυτός συμφώνησε ποτέ με κρατικές ολοκληρωτικές παρεμβάσεις έναντι της ατομικής και συλλογικής πρωτοβουλίας και δημιουργίας. Στους «Προγραμματικούς Πολιτικούς Στοχασμούς» του γράφει ότι «δεν θέλομεν υπερφίαλον κρατισμόν».

Όσοι λοιπον,νεοκοποι «εθνικιστές» επιθυμείτε να αυτοπροσδιορίζεστε έτσι,τουλάχιστον θα πρέπει να γνωρίζετε πως δεν σας επιτρέπεται στο όνομα της μόδας που ακολουθείτε , να προσβάλετε και τον στοχαστή Ι.Δραγούμη,αλλά και τους αγώνες όλου του Ελληνικού Εθνικού κινήματος,εδω και έναν αιώνα…

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s