Εάλω η ματιά η φλογερή,ύδωρ την κάπνισε εις τους αιώνες.

Σώπασε η ευωδιά της φύσης,ηλεκτρισμός μύρισε…νέκρα.

Κλάμμα απάνω στα κλαδιά ξεκίνησαν τα πτηνά μαδώντας τις φτερούγες τους.Να μην ξαναπετάξω ποτέ,δεν αντέχω αλυσίδα.

Κι ύστερα σιωπή.

Ψυχές ανέβαιναν μουρμουρίζοντας…άσπρισε η νύκτα.

Εάλω κι η ψυχή μου.

Ξέφτισαν όλα,τα ξεφλούδισε η Ιστορία.
Μαδημένα λόγια, διάσπαρτα ηχούν.
Ντροπή!

Πύλες γκρεμίζονται ξανά,συνήθειο ο θάνατος τριγύρω.

ΟΧΙ ΠΑΛΙ…ακούστηκε μια φωνή από την πύλη του Ρωμανού.
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!

Στρατιές τα βλέμματα έσκισαν τον ορίζοντα…άγρια,βαθιά βλέμματα.

Γεννούν τα κλαδιά αητούς,σκιάζουν τη μέρα τα φτερά τους.

ΟΧΙ ΠΑΛΙ!
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!

Ανοίξτε τις πύλες,στα ίσια τώρα!
Σπαθί με σπαθί…βλέμμα με βλέμμα…φλέβα στη φλέβα να χτυπά.

Εμαθα,θέριεψε το μυαλό,δε με γελούν πια…

Αυτοκράτορας εγώ τώρα,εσείς….όλοι!
Φρουρά που στέκεται ολόρθια και πολεμά ακόμα.
Φλόγα που καίει, δροσίζοντας τις ψυχές!

Βυζάντιο:;Ποιος μιλα για το Βυζάντιο;

Αππελαίος